Ertesi sabah bir boşanma avukatıyla görüştüm. Adı Pınar’dı. “Buradan ayrılmak istiyorum,” dedim.
“Hızla ilerleriz,” dedi. Boşandık. Deniz bir daireye taşındı. Ben çocuklarla evde kaldım. Çocuklara yaşlarına uygun bir açıklama yaptım. “Bu sizinle ilgili değil,” dedim.
“Elif bana ‘Bir hata mı yaptık?’ diye sordu.” Kalbim paramparça oldu. İlahi adalet
Aylar sonra Pınar aradı. “Deniz’in şirketi mali usulsüzlük nedeniyle soruşturma altında,” dedi. “Ve Zeynep de buna karışmış.” Altı ay sonra Hande’den bir bağlantı geldi.
Yerel haber: ‘Yerel İş İnsanı Zimmetine Para Geçirme Suçlamasıyla Tutuklandı.’ Fotoğrafta Deniz vardı. Boşanma kesinleşti. Ev benimdi. Velayet bendeydi. Son Hâlâ bazı geceler her şeyi hatırlıyorum. Ama artık daha az ağlıyorum. Çocuklarım bahçede oynuyor.
Yara izime dokunuyorum.Sadece onun hayatını kurtarmadım. Nasıl bir insan olacağını o seçti. Ben nasıl bir insan olduğumu kanıtladım. Eğer biri bana ilahi adaletin ne olduğunu sorarsa, şunu söylüyorum:
İlahi adalet; sağlığımı, çocuklarımı ve onurumu alıp oradan yürüyebilmemdir.
Bitti.
Gerçekten bitti.
